ฉันไม่ชอบอากาศชื้นฝนเลย
แต่ที่ไม่ชอบมากกว่าคือสายลมที่หอบเอาความหนาวเหน็บมาด้วย

สัปดาห์ที่ผ่านมา มีฝนโปรยปรายมาพรมดิน
มันเป็นเพียงละอองฝนเล็กๆ
แต่ก็ทำให้ต้นผักแตกยอดโผล่พ้นดินให้ชาวสวนฝึกหัดอย่างฉันตื่นตาตื่นใจ
และในขณะเดียวกัน
ต้นหญ้าที่เราไม่ต้องการก็งอกงามขึ้นเช่นกัน

จากแปลงผักเล็กๆ แปลงเดียว
กลายเป็นแปลงผักเล็กๆ สามแปลง
น้องๆ นักศึกษาที่มาเช่าห้องพักมาช่วยขุดดินทำสวนผักในตอนเย็น
ทุกเช้าหน้าที่รดน้ำผักจะเป็นของฉัน
ส่วนเย็นย่ำนั้นเป็นของสมาชิกชาวหอ

เราไม่ได้มีความคิดจะปลูกถึงขั้นค้าขายเอากำไร
แค่เอามาทำกับข้าวแบ่งกินได้สบายๆ ก็เพียงพอ

“ดูของเด็กๆ เป็นตัวอย่าง”
แม่มักจะชอบพูดให้ได้ยินเสมอ เพราะแปลงผักที่พลพรรคชาวหอมาช่วยปลูกนั้น
เป็นแถวเป็นแนวเรียบร้อย
ในขณะที่แปลงผักของฉันมันเบี้ยวๆ เอียงๆ

เช้าตรู่…แม่จะออกกำลังกายด้วยการเดินไปตลาดน้อยซึ่งไม่ไกลนัก
และขอซื้อเศษผักจากแม่ค้าในตลาด
แรกๆ แม่ก็หิ้วเศษผักถุงเล็กๆ มาให้ฉันแยกเศษผักเพื่อให้กระต่ายกิน
แต่ด้วยความเกรงใจ ฉันจึงขอเหมาเศษผักมาทั้งหมด
แล้วมาขัดแย้งเศษผักสำหรับเป็นอาหารของกระต่าย
และที่เหลือก็นำมันไปทำปุ๋ย
ฉันกำลังทดลองทำปุ๋ยจากเศษพืช
ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันจะได้ผลแค่ไหน
เพราะฉันคิดเพียงแค่ว่า
จะช่วยรักษ์โลกใบนี้ด้วยการใช้ทรัพยากรให้คุ้มค่าที่สุด
ในสายตาคนอื่น
มันเป็นความยุ่งยากในชีวิต
ฉันต้องไปเข็นผักมาจากตลาด
นั่งแยกผักออกเป็นสองกอง
เศษผักที่เน่าเสียก็นำไปทำปุ๋ย
น้ำที่เหลือจากการซักผ้าและล้างจาน
ก็นำไปรดน้ำผักอีกครั้ง

แต่มันกลายเป็นกิจวัตรประจำวันที่ทำจนคุ้นเคย
ขณะที่ลงมือหมักเศษผักกับดิน
ฉันเผลอคิดถึงบางประโยคของกนกพงศ์ นักเขียนผู้อุทิศทุกลมหายใจให้งานเขียน
คล้ายว่า ฉันเคยอ่านประโยคหนึ่งว่า
“นักเขียนเป็นอาชีพที่ไม่มีวันหยุด”
ฉันทบทวนกิจกรรมในแต่ละวันของตนเอง
แม้มันจะไม่สามารถเทียบเท่ากับชาวสวนที่แท้จริงได้
แต่ฉันก็รู้สึกว่า
การปลูกพืชผักและเลี้ยงไก่นั้น
ก็ไม่มีวันหยุดเช่นกัน
เพราะพวกมันก็ต้องการการดูแลเอาใจใส่

การเขียนหนังสือและการทำสวนคงไม่ต่างกันนัก
เพราะนอกจากจะไม่มีวันหยุดเหมือนอาชีพทั่วๆ ไป
แต่ทั้งสองสิ่งก็สอนให้ฉันรู้ว่า

การแสดงตัวตนนั้น
ควรผ่านผลงานที่กระทำ

ไม่จำเป็น…ไม่จำเป็น
ที่เราจะต้องประกาศตัวว่าเราเป็นใคร

แต่ผลงานของเราต่างหากเล่า
ที่จะประกาศตัวเราออกมา

และที่สำคัญที่สุด

บางสิ่งบางอย่างในชีวิต
มันไม่ใช่เรื่องของ “หน้าที่”
แต่มันคือ “ความรับผิดชอบ”
และนั่นคือสิ่งที่เราต้องตระหนักทุกครั้งในทุกการกระทำของตนเอง

…..

หมายเหตุ
โกสินทร์ ขอบคุณที่บันทึกความทรงจำด้วยรูปสวยๆ นะคะ